વચનામૃત on Vachanamrut

સ્વામિનારાયણ તત્વજ્ઞાન

Mon, 01 Dec 2025 00:00:00 +0000

પરિચય#

સ્વામિનારાયણ તત્વજ્ઞાન એ ભગવાન સ્વામિનારાયણ (સહજાનંદ સ્વામી) દ્વારા પ્રતિપાદિત વિશિષ્ટાદ્વૈત સિદ્ધાંત પર આધારિત છે. આ તત્વજ્ઞાન વેદાંતની વિશિષ્ટાદ્વૈત પરંપરાને અનુસરે છે, જેમાં જીવ, ઈશ્વર, માયા, બ્રહ્મ અને પરબ્રહ્મ જેવા તત્વોનું વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે. ભગવાન સ્વામિનારાયણે તેમના ગ્રંથો જેવા કે શિક્ષાપત્રી અને વચનામૃતમાં આ તત્વોનું વિસ્તારપૂર્વક વર્ણન કર્યું છે. આ તત્વજ્ઞાન અનુસાર, પરબ્રહ્મ એ સર્વોચ્ચ છે અને અન્ય તત્વો તેના પર આધારિત છે. અક્ષરધામનું મૂળ રૂપ એ દ્વિભુજ મુરલીધર શ્રી કૃષ્ણ છે, જે પરબ્રહ્મનું નિત્ય સ્વરૂપ છે.

૧. મંગલાચરણ

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

श्रीस्वामिनारायणाय नमो नमः ।#

महर्षि श्रीशदतानन्दमुनिविरचितम् ।#

श्रीहरिवाक्यसुधासिन्धावुपोद्घातप्रकरणम् ।#

श्रीहरिर्जयति धर्मनन्दनः सर्वजीवहितमानुषाकृतिः । भक्तिपोषक उदारविक्रमो ब्रह्मधामपतिः पुरुषोत्तमः ॥१॥

गोलोकब्रह्मधाम्नो निरतिशयदयापूर्णमानन्दमूर्तिं पातुं सद्धर्मवर्त्मासुरगुरुविहितं भूतले कोसलेषु ॥ भक्तौ धर्मान्नृमूत्र्त्या समुदितमखिलप्राणिसंसारहारं कृष्णं ध्यायामि चित्ते कलिमलहरणं स्वामिनारायणाख्यम् ॥२॥

स जयति सहजानन्दस्वामी सत्यो जगद्गुरुः श्रीमान् । यत्पादाश्रयमात्रात् त्रुट्यति संसारबन्धनं सद्य: ॥३॥

તરંગ ૧ - ગઢડા પ્રથમ ૧

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

ॐ श्रीस्वामिनारायणाय नमो नमः ।#

शकाब्दे विक्रमार्कस्य रसाश्ववसुभूर्मिते । चतुर्थ्यां सहसः शुक्ले वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमस्य सतां मठे । निजभक्तसभामध्ये न्यषीदत् स सिताम्बरः ॥२॥
अथोवाच स्वयं साधून् प्रीतः स्वाननचक्षुषः । साधनेष्विह सर्वेषु कठिनं यत्तदुच्यताम् ॥३॥
इति पृष्टाः सदः स्थास्ते यथामति तदुत्तरम् । चकुस्तदयथा ज्ञात्वा स्वयमेवाब्रवीत् प्रभुः ॥४॥
अखण्डं भगवद्रूपे स्थापनं मनसः सदा । एतदेवातिकठिनं सर्वसाधनतो मतम् ॥५॥
येनैतत्साधितं तस्य त्वितोऽन्यत्किञ्चनाधिकम् । प्राप्यं नास्तीति शास्त्रेषु निश्चित्योक्तं महर्षिभिः ॥६॥
यद्यद्भक्तेप्सितं वस्तु तत्तत्पूरयति ध्रुवम् । चिन्तामणिरिव ध्याता मूर्तिः सा परमात्मनः ॥७॥
जीवेशब्रह्ममायानां स्वरूपाणि पृथक् पृथक् । भक्तो यदि दिदृक्षुः स्यात्तर्हि तानीक्षतेऽधुना ॥८॥
वैकुण्ठादीनि धामानि स्वेप्सितानीक्षते च सः । अतो महच्च कठिनमेतत्साधनमीरितम् ॥९॥
इति प्रश्नोत्तरं श्रुत्वा प्रसेदः सर्वसाधवः । अथ गोवर्द्धनो भक्तस्तमपृच्छणिग्वरः ॥१०॥
या प्रोक्ता कृष्ण ! ते माया तस्या रूपमहं हरे ।। इच्छामि ज्ञातुमित्युक्तः श्रीहरिस्तं समब्रवीत् ॥११॥
यद्यदेतद्ध्यानकर्तरन्तरायकरं भवेत् । मायैव सा तु विज्ञेया ययाहं मम ते नृणाम् ॥१२॥
इति प्रश्नप्रतिवचः श्रुत्वातिप्रीत आस सः । प्रश्नान्तरं चकाराथ मुक्तानन्दः सतां वरः ॥१३॥
प्रभो ! भागवता अन्ते पिण्डं हित्वात्र भौतिकम् । यान्त्याप्य कीदृशं देहं कथं तव परं पदम् ॥९४॥
तमुवाच ततः स्वामी चिन्मयं दिव्यविग्रहम् । कृष्णेच्छ्यैव सम्प्राप्य यान्ति गोलोकधाम ते ॥१५॥
तत्र कश्चित् समारुह्य तार्थ्यं कञ्चिन्महारथम् । याति कश्चिद्विमानं च तान् समाधिस्थ ईक्षते ॥१६॥
अथ तं हरजिद्भक्तः पप्रच्छ स्वबुभुत्सितम् । प्रभो ! मत्प्रश्नमाकण्र्ण्य कर्तुमर्हसि चोत्तरम् ॥१७॥
बहुकालं कुर्वतोऽपि सत्सङ्गं स्वतनौ यथा । दैहिके चास्ति सम्प्रीतिस्तथा तत्र न जायते ॥१८॥
अत्र किं कारणमिति तेन पृष्टोऽब्रवीद्धरिः । नास्त्यस्य पुंसो भगवन्माहात्म्यज्ञानमञ्जसा ॥१९॥
माहात्म्यं ज्ञायते सम्यक् सतामेव प्रसङ्गतः । मुमुक्षुभिर्नरैः श्रद्धा तद्वाक्ये क्रियते यदि ॥२०॥
तत्स्वभावोपरि यदा सद्धिर्वार्ता विधीयते । तदा तत्त्यजनाशक्तो दोषं गृह्णाति सत्सु सः ॥२१॥
तेन पापेन तेष्वस्य न प्रीतिर्जायते दृढम् । पुण्यतीर्थकृताघस्य वज्रलेपत्वमस्ति च ॥२२॥
अन्यत्र कृतपापानां लयः सङ्गात् सतां भवेत् । लयस्तेषु कृतानां तु न विना तदनुग्रहम् ॥२३॥
दोषं न गृह्णीत सतां यदाङ्ग ! तदैव सत्स्वेष उदारहार्दम् । प्राप्नोति तस्माद् गुण एव तेषां ग्राह्यः सदा नैव कदापि दोषः ॥२४॥
श्रुत्वा हरेर्वाक्यमिति प्रसन्नो भक्तः स आसीदमृतोपमानम् । अन्येऽपि सर्वे मुदितास्तमीशं नत्वोपदेशं तमधारयंश्च ॥२५॥

તરંગ ૧૨૭ - પંચાળા ૧

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग १२७ - पञ्चालखेटे १#

शकाब्दे विकमार्कस्य नगाश्ववसभूमिते । चतुर्थ्यां फाल्गुनशुक्ले वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
पञ्चालखेटे तत्रासौ हेमन्तनुपवेश्मनः । वेद्यां न्यषीदन्महति पीठे सुक्ष्मसिताम्बरः ॥२॥
त्यागिभिर्गुहिभिर्भक्तैर्नानादेशागतैर्वृतः । सान्ध्यनीराजनस्यान्ते सोऽप्राक्षीन्महतः सतः ॥३॥
भक्तेन धर्मनिष्ठेन प्रीतिभाजा रमापतौ । विचारः कीदृशः कार्योऽखिले स्नेहं जिहासता ॥४॥
येन पञ्वापि विषया रमणीया अपीतरैः । समा भवेयुरथवा तद्धीना ब्रूत तं च माम् ॥५॥
इति पृष्टा महान्तस्ते सन्तः स्वस्वविनिश्चितम् । विचारमवदन् कृत्स्नं श्रुत्वा तं प्रभुरब्रवीत् ॥६॥
श्रुतो विचारो भवतामथ मेऽपि सुनिश्चितम् । तं वदामि यथार्थं वो मनो दत्वा निशम्यताम् ॥७॥
सच्छास्त्रवचनैः कृष्णसौख्यं यहि विचार्यते । मायिकार्थसुखं तर्हि सर्वं यात्येव तुच्छताम् ॥८॥
सच्छास्वस्थैर्हि वचनैः पूर्वेषां महतामपि । निश्चीयते कार्णसौख्यमहत्ता चान्यतुच्छता ॥९॥
भारते च पुराणादौ कृष्णः प्रोक्तोऽस्ति साकृतिः । जगत्सर्गादिकर्तृत्वमत एवास्य च प्रभोः ॥१०॥
सच्चिदानन्दरूपं यद्ब्रह्म निर्गुणमक्षरम् । अनाद्यन्तं च तत्त्वस्य धामेति प्रोक्तमस्ति हि ॥११॥
ईदक्स्वयंप्रकाशोऽसौ जीवान् मायात उत्थितान । बुद्धीन्द्रियमनः प्राणैः संयोजयति च प्रभुः ॥१२॥
श्रेष्ठमध्यमहीनांश्च ततो भोगान् स तत्कृते । भोगस्थानानि च विभुर्विदधात्यखिलान्यपि ॥१३॥
ब्रह्माद्याः सूक्ष्मकीटान्ता देहिनस्तांश्च सर्वशः । स्वस्वकर्मानुसारेण पर्यायेणैव भुञ्जते ॥१४॥
उत्तमास्तत्र विषया रचितास्तेन पञ्च ये । ते तु हीनार्थभोगोत्थदुःखस्यैव प्रशान्तये ॥१५॥
यथाढ्यः श्रेष्ठिकः कश्चिद्रङ्कपान्थसुखाप्तये । छायावृक्षानुभयतः पन्थानं रोपयेत् सुधीः ॥१६॥
प्रपाश्च कारयेन्मार्गे धर्मशालाच शोभनाः । तत्र तत्रान्नसत्राणि कारयेच्च यथोचितम् ॥१७॥
तथा कृष्णोऽपि केषाञ्चिद्देवतानां नृणामपि । पुण्यभाजां सुखायैव निर्मात्यर्थान् हि शोभनान् ॥१८॥
अनेककोटिब्रह्माण्डाधीश्वरस्य हरेः पुरः। महान्तोऽपि विधीन्द्राद्याः सन्ति रङ्कजना इव ॥१९॥
यथा पान्थसुखं मार्गे दृष्ट्वाढ्येन कृतं बुधाः । आढ्यस्य तु सुखं गेहे निश्चिन्वन्ति ततोऽधिकम् ॥२०॥
तथा ब्रहोन्द्र‌मुख्यानां रम्यार्थसुखमात्मनाम् । सच्छास्त्रवर्णितं बुद्धवा काष्र्णं तत्त्वधिकं विदुः ॥२१॥
धीमन्त इत्थं जानीयुः सत्सच्छास्त्रनिषेवणात् । भगवद्धाम सौख्यस्य सर्वसौख्यातिशायिताम् ॥२२॥
अनेनैव विचारेण रमणीयार्थतुच्छता । भवेत् प्रीत्या रमाकान्तं भजतः पुरुषस्य हि ॥२३॥
रमणीयार्थातिसुखं यस्य यस्यास्ति देहिनः । तस्य तस्यास्ति तदपि भक्तियुग्धर्मजं फलम् ॥२४॥
साक्षात्कृष्णस्य तु सुखं यादृशं वर्तते सदा । तादृक्सुखं तु कस्यापि नास्त्येव क्वापि सर्वधा ॥२५॥
यथैवास्या दीपिकायाः समीपेऽस्ति महन्महः । न तादृग्नातिदूरेऽस्यास्ततो दूरे तु कि पुनः ॥२६॥
पूर्णानन्दनिधेस्तद्वत् साक्षात् कृष्णस्य सन्निधौ । भक्तस्यास्ति सुखं यादृक् ततो दूरे न तादृशम् ॥ २७॥
भक्तेनातो बुद्धिमता यथा कृष्णस्य सन्निधौ । वर्तनं स्वस्य तु भवेत्तथा कार्य प्रयत्नतः ॥२८॥
रम्यग्राम्यार्थसक्त्या ये ततो दूरे भवन्ति ते । विषयैः सह नश्यन्ति कालध्वस्तमनोरथाः ॥२९॥
कालग्रस्तेष्वतः प्रीति मायिकार्थेषु सर्वथा । रम्येष्वपि विहायैव तं भजन्ति विचक्षणाः ॥३०॥
नृणां सुखात् सुखं राज्ञोऽधिकं तस्माद्दिवौकसाम् । ततोऽपीन्द्रस्य तस्माच्च विधेरस्त्यधिकं सुखम् ॥३१॥
वैराजस्याधिकं तस्मात् प्रधानपुरुषस्य तत् । मूलप्रकृतिभर्तस्तद्वर्तते च ततोऽधिकम् ॥३२॥
ततोऽक्षब्रह्मसुखं वर्ततऽत्यधिकं त्विति । वेदादौ गीयते तस्मात् कार्ष्ण यत् स सुखाम्बुधिः ॥३३॥
एवं हि भगवन्मृतिभूरिसौख्यविचारतः । तद्भिन्ने सकले सौख्ये तुच्छतास्ति मतौ मम ॥३४॥
यस्यास्ति बुद्धिविमला तस्यैवेदृग्विचारतः । ग्राम्यरम्यसुखेषु स्यादौदासीन्यं हि सर्वथा ॥३५॥
बुद्धिमानेव पुरुषो हात एवास्ति मे प्रियः । कृष्णसौख्येहयान्यत्र नास्त्यस्य यद्रूचिः क्वचित् ॥३६॥
यूयं च बुद्धिमन्तः स्थ सन्तः सर्वेऽत एव मे । अमुं विचारं गृह्णीत विचारेभ्यो वरं हि वः ॥३७॥
एतद्विचारदार्ढ्यं स्यान्मुमुक्षोर्यस्य चेतसि । कान्तारस्थोऽपि मनुते स स्वं भूरिजनावृतम् ॥३८॥
एष एवेन्द्रलोकस्थोऽप्यात्मानं मन्यते पुमान्। वनस्थमेव न तु तत्सुखेन सुखिनं क्वचित् ॥३९॥
हरिसुखभरप्राप्त्यै प्राप्तं विचारममं मुदा नयत दृढतां सुज्ञा यूयं विहीनगृहाश्रमाः ।
इति हरिवचःपीयूषं ते निपीय तदोमिति प्रमुदितहृदः प्रोच्य प्रीत्या प्रभुं च ववन्दिरे ॥४०॥

૨. ગોલોક-વર્ણન અને ભગવાનનું દિવ્ય(પર) રૂપ-વર્ણન

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

अस्ति श्रीमति गोलोके सर्वलोकविभूषणे । नित्याविर्भूतममलं कार्ष्णं धामोत्तमोत्तमम् ॥७॥
अप्रमेयमनाद्यं तं निर्गुणं नित्यमद्वयम् । अखण्डं सच्चिदानन्दरूपं मायातमः परम् ॥८॥
कोटिकोट्यर्कचन्द्राग्निप्रभाभासुरमुज्ज्वलम् । भक्तैरेकान्तिकैरेव प्राप्यं कृष्णप्रसादतः ॥९॥
यदुच्यते ब्रह्मपुरं ब्रह्म चामृतमक्षरम् । चिदाकाशं च परमव्योमाथ परमं पदम् ||१०||
श्रीकृष्णो भगवाँस्तत्र सदा स्वामी विराजते । सप्रेमराधालक्ष्मीभ्यामर्च्यमानपदाम्बुजः ॥११॥
अक्षरात्माक्षरपरः सर्वकारणकारणम् । कर्ता नियन्ता सर्वेषां स्वप्रकाशश्च सर्ववित् ॥१२॥
नैकाण्डजननस्थानलयलीलश्च निर्गुणः । ब्रह्मभूतानन्तकोटिमुक्तोपास्याङ्घ्रिपङ्कजः ॥१३॥
मायापुरुषकालादिस्वशक्तिप्रेरको वशी । नैकब्रह्माण्डराजाधिराजः स्वच्छन्दवर्तनः ॥१४॥
कोटिकन्दर्पलावण्यो जलदश्यामसुन्दरः । अनर्घ्यदिव्यविविधवासो भूषणभूषितः ॥ १५ ॥
रत्नेन्दुसारमुकुटशेखरालिविराजितः । पूर्णशारदचन्द्रास्यमन्दहासमनोहरः ।।१६।॥
सदयाम्बुजपत्राक्षो मकराकृतिकुण्डलः । गोपीगोपानन्दकरो वेणुवादनतत्परः ॥१७॥
अनेककोटिसूर्येन्दुप्रकाशातिप्रभोज्ज्वलः । चक्रादिभिर्मूर्तिमद्भिः सेवितश्च निजायुधैः ॥१८॥
श्रीदामाद्यैश्च नन्दाद्यैः पार्षदप्रवरैस्तथा । अणिमादिभिरैश्वयैविद्याद्याभिश्च शक्तिभिः ॥१९॥
अनन्तकल्याणगुणरत्नाब्धिर्दिव्यविग्रहः । संस्तूयमानचरितो मूर्तेश्च निगमैरपि ॥२०॥
व्यूहस्य वासुदेवादेः केशवादेश्च धारकः । वराहाद्यवताराणां धर्ता भक्तजनेष्टदः ॥२१॥
वेदादौ प्रोच्यते यश्च परंब्रह्म परात्परः । नारायणो वासुदेवस्तथा परमपूरुषः ॥२२॥
परमात्मा च विष्णुश्च प्रधानपुरुषेश्वरः । परमेश्वर ईशेशः पुरुषोत्तम इत्यसौ ॥२३॥
भगवानात्मनामात्मा वर्षे स भुवि भारते । प्रादुर्भवति सद्धर्मरक्षायै च युगे युगे ॥२४॥
साम्प्रतं च कलेः प्राप्य बलं भुवि समेधितैः । असुरांशगुरुक्ष्मेशैः क्लिष्टं धर्म सुरक्षितुम् ॥२५॥
अधर्म चोन्मूलयितुं पातुं भक्तानृषींञ्च सः । निजभक्तिं प्रथयितुं सर्वाभीष्टप्रदां पराम् ॥२६॥
स्वदिव्यमूर्ती जनताचेतसां च समाधये । सकलैश्वर्यजुष्टेन जीवकल्याणकारिणा ॥२७॥\

૩. શ્રીહરિ અવતારનું પ્રયોજન - બદ્રિકાશ્રમમાં ઋષિઓ ને થયેલ શ્રાપ

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

आत्मीयेनैव रूपेण जज्ञे हरिरिति श्रुतः । जन्मकर्माणि तस्यादौ कथयामि समासतः॥२८॥
महर्षयो मरीच्याद्या एकदा बदरीवने । दर्शनार्थम्पाजग्मुर्नरनारायणप्रभोः ॥२९॥
दृष्ट्वार्चयित्वा विभं ते निषेदुस्तदन्तिके । तानपृच्छन् नृणां क्षेमं प्रभुस्तद्धितकृत्तपाः ॥३०॥
प्रोचुस्ते जायमानं तमसुरोपद्रवं भुवि । तावद्धर्मोऽपि तत्रागात् सह मूर्त्या स्वभार्यया ॥३१॥
तं दृष्ट्वा सोद्धवस्तत्र निषण्णो भगवानपि । मानयित्वा स्वपितरम्पावेशयदासने ॥३२॥
उवाच च मुनिप्रोक्तं तस्मै तवृत्तमप्यसौ । तदादरात् स शुश्राव विप्रास्ते चाप्यनाकुलाः ॥३३॥
एवमेकाग्रचित्तेषु तेषु शृण्वत्सु तद्वचः । कैलासान्मुनिरभ्यागाद् दुर्वासास्तद्दिदृक्षया ॥३४॥
भगवन्मुखदत्ताक्षाः पिबन्तस्तद्वचोमृतम् । तमागतं न ददृशुस्ते समाधिस्थिता इव ॥३५॥
नारायणोऽपि नापश्यत् तं वार्तासक्तमानसः । तदा मुनिः स आत्मानं मेने तदपमानितम् ॥३६॥
मानभङ्गसमुद्भूतकोधाग्निविवशोऽथ तान् । सर्वानपि शशापासावूर्ध्वदोरुच्चतर्जनिः ॥३७।।
न सन्मानः कृतो यस्माद्भवद्भिरिह मे ततः । मानुष्य आसुरीं पीडां सर्वेऽपि प्राप्स्यथ द्रुतम् ॥३८॥
तच्छ्रुत्वा सहसा सर्वे बभूवुर्व्यग्रचेतसः । सद्यो धर्मः समुत्थाय तं प्रणम्याक्षमापयत् ॥३९॥
नापमानः कृतोऽस्माभिर्महर्षे । बुद्धिपूर्वकम् । मान्यस्य तव तस्मात् त्वं कर्तुमर्हस्यनुग्रहम् ॥४०॥
एवं सम्प्रार्थितो विप्रो धर्मेण विनयेन सः । उवाचानुग्रहं कुर्वन् शृणु धर्म । वचो मम ॥४१॥
अज्ञानजोऽपि मे शापो नान्यथा भविता क्वचित् । किन्तु नारायणो ह्येष ततो मोचयितास्तु वः ॥४२॥
मनुष्यभूतयोः पुत्रो दम्पत्योर्वामसौ भुवि । भूत्वा युवां मुनीश्वेतानसुरेभ्योऽविता ध्रुवम् ॥४३॥
इत्युक्त्वा स प्रभुं नत्वा पुनः श्वेताचलं ययौ । अथाह भगवान् भीतं शापादाकस्मिकाद् वृषम् ॥४४॥
निष्कारणमिमं शापं निवारयितुमीश्वरः । भवाम्यथापीच्छ्यासौ कारणात् स्वीकृतो मया ॥४५॥
अधर्मश्चासुरा अस्मिन् वर्षे प्राप्य बलं कलेः । सन्त्येधितास्तदुच्छेदः साम्प्रतं मे चिकीर्षितः ॥४६॥
यतोऽहं त्वत्सुतो भूत्वा तदुच्छेदं समाचरन् । मनुष्यभूतान् सर्वान वो रक्षिष्यामि न संशयः ॥४७॥
अतो यथेष्टं भुवि मानुषेषु सर्वेऽपि यूयं भवतापशङ्कम् । त एवमुक्ताः प्रभुणा वृषाद्याः प्रणम्य तं जन्म नरेष्वगृह्णन् ॥४८॥

તરંગ ૧૩૨ - પંચાળા ૬

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग १३२ - पञ्चालखेटे ६#

शकाब्दे विकमार्कस्य नगाश्ववसभूमिते। नवम्यां फाल्गुनस्यान्ते वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
पञ्चालखेटके तत्र दुर्गे हेमन्तभूभृतः । वेद्यां न्यषीदत् स शुभे मञ्चके स्वास्तृते प्रभुः ॥२॥
सितधोत्र: सितोष्णीषः सितप्रावरणांशुकः । उष्मकारुणनीशारं दधद्भक्तगणैर्वतः ॥३॥
स्वयमेवाब्रवीत् साधून् प्रसन्नास्यः स सर्ववित्। मया विचार्य बहुधा निश्चितं यद्वदामि तत् ॥४॥
अवतारा भगवतो भवन्त्येव सहस्रशः । तत्र कृष्णसमो नान्योऽवतारः सर्वशक्तिधुत् ॥५॥
अन्येषां स्वस्वरूपाणां भावा ये तेऽखिला अपि । अत्र सन्दर्शितास्तेन कृष्णः स्वयमितीर्यते ॥६॥
स्वजन्मकाले मथुरापुर्या लक्ष्मीशतात्मनः । चतुर्भुजेन रूपेण पितृभ्यां तेन दर्शिता ॥७॥
गोकुले च यशोदायै विश्वरूपत्वमात्मनः । प्रदर्शितं चार्जुनाय वैराजत्वं महामृधे ॥८॥
अर्जनायैव दत्तं च भूमरूपस्य दर्शनम् । पुरुषोत्तमता चोक्ता स्वमुखेनैव तं प्रति ॥९॥
यस्मात् क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः । अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥१०॥
राधादिसहितत्वेन गोलोकेश्वरता तथा । यमुनां प्रति गोप्युक्त्या दर्शिताद्यर्षितात्मनः ॥११॥
अक्रूराय च कालिन्द्यां दर्शिता शेषशायिता । नैकाण्डदर्शनेनैव ब्रह्मणेऽक्षरता तथा ॥१२॥
एवं स्वस्य स्वरूपाणि भिन्नस्थानगतान्यपि ।तदैश्वर्याणि च स्वस्मिन् शक्तयश्च प्रदर्शिताः ॥१३॥
अतः सर्वावतारेभ्यः कृष्ण एव महानिति । दुढं निश्चित्य तद्भक्तिः कार्या सर्वेर्मदाश्रितैः ॥१४॥
एवं माहात्म्यविज्ञानपूर्विका ह्यचला मतिः । कृष्णे दृढं भवेद्यस्य स एवोक्तोऽकुतोभयः ॥१५॥
तादृशस्य क्वचित् स्वीयनियमस्य च्युतावपि । सर्वथा कृष्णरक्ष्यत्वादुत्तमेव गतिर्भवेत् ॥१६॥
एवं श्रीहरिणात्मनि प्रकटिता लक्ष्मीधवाद्याकृतीरैश्वर्याणि च तत्स्थितानि हृदये संस्मृत्य चित्रं गताः ।
ज्ञात्वा चाखिलकारणं तमभजंस्ते साधवः सर्वशस्तद्वाक्याम् तपानहृष्टमनसश्चान्ये गृहस्था अपि ।।१७।।

તરંગ ૭ - ગઢડા પ્રથમ ૭

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग ७ - गढ़डा प्रथम ७#

शकाब्दे विकमार्कस्य रसाश्ववसुभूमिते । दशम्यां सहसः शुक्ले वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमक्ष्माभुजः प्रभुः। त्यागिगृहिसभान्तः स्थोऽब्रवीत् स्वीयान् सितांशुकः ॥२॥
अध्यात्मवार्ता शास्वेषु यत्र यत्रोदितास्ति सा । तत्र तत्रापि दुर्बोधा विद्यते विद्यामपि ॥३॥
याचातध्येन सा ज्ञेया ततो जीवादिलक्षणैः । अन्वयव्यतिरेकाभ्यां विविच्यैव सुनिश्चितैः ॥४॥
जीवादिलक्ष्मसाङ्कर्यभ्रमः स्यात्तेन न क्वचित् । स्वयम्प्रकाशानन्दोऽथ तमपृच्छत् पुरःस्थितः ॥५॥
जीवेशबह्मणां स्वामिन् कृष्णस्य ते च तत्त्वतः । अन्वयव्यतिरेकाभ्यां लक्षणानि पृथक्पृथक् ॥६॥
वक्तुमर्हसि सर्वज्ञ तद्बुभुत्सास्ति मे हृदि । इति पृष्टः स सर्वेशस्तं जगाद यथागमम् ॥७॥
स्थूलादिदेहत्रितये तादात्म्येन त्ववस्थितिः । जीवस्य सोऽन्वयः प्रोक्तस्तस्य येनास्ति संसृतिः ॥८॥
चिद्रूपस्वप्रकाशत्वे अच्छेद्यत्वादि चास्य तु । व्यतिरेको निगदितो यत्स्थितिर्मुक्तिरुच्यते ॥९॥
विराडादिषु तादात्म्यं देहेष्वीशस्य तु त्रिषु । लक्ष्मान्वयेन गदितं तथोत्पत्यादिकर्तृता ॥१०॥
अवस्थानं ब्रह्मतया मायातीतत्वमस्य च। लक्षणं नित्यमुक्तत्वं व्यतिरेकेण कीर्तितम् ॥११॥
पुरुषस्य च मायायाः सूर्यादीनां प्रशास्तृता । नैकाण्डाश्रयतेत्युक्तं ब्रह्मणोऽन्वयलक्षणम् ॥१२॥
सर्वत्र व्यापकत्वेऽपि व्योमवत्तदसङ्गिता । कृष्णस्यानुगधामत्वं व्यतिरेकोऽस्य गद्यते ॥१३॥
क्षराक्षराणां सर्वेषां हृदि साक्षितया स्थितिः । पुरुषोत्तमपर्यायकृष्णस्यान्वयलक्षणम् ॥१४॥
लीलाविहरणं राधादिभिः परमधामनि । तिरोभावेऽपि कालादेर्व्यतिरेकोऽस्य चोदितः ॥१५॥
अन्वयव्यतिरेकाभ्यां विविच्येत्थं हि त्तत्त्वतः । जीवादीनां लक्षणानि ज्ञातव्यानि मनीषिभिः ॥१६॥
जीवेशब्रह्मकृष्णानां मायायाञ्चापि वास्तवः । अस्त्यनादिरयं भेद इति जानीहि निश्चितम् ॥१७॥

તરંગ ૨૩૯ - ગઢડા અંત્ય ૧૬

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग २३९ - गढ़डा अंत्य १६#

शकाब्दे विक्रमार्कस्य वेदष्टावसुभुमिते । अमायां शुचिमासस्य वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तन्त्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमस्य स सदयनः। वेद्यां प्राचीनवक्त्रस्य न्यषीदत्तूलिकासने ॥२॥
सितवासा दधत् पौष्पान् कण्ठे हारांश शेखरान् । उष्णीषे निजभक्तीषैर्नानादेशागतैर्वृतः ॥३॥
सतश्च गृहिणी भक्तान् सर्वान् प्रति जगाद सः । सर्वे भक्ताः । शृणुत वः किञ्चित् पृच्छाम्यहं हितम् ॥४॥
हरिभक्तस्य पुंसोऽत्र गुणहीनस्य देहिनः । वर्जन न प्रयासोऽस्ति स त्वस्ति गुणिवर्जन ॥५॥
भूरिसद्गुणयुक्तः स्यात् पुमान् यस्तु धरातले । तस्य त्यागो भवेन्नैव प्रीतिहेतुर्गुणो यतः ॥६॥
गुणवान् पुरुषो यः स्यात् सोऽस्तु स्वीयः परोऽथवा । अनायासेन तस्मिन् स्यात् प्रीतिः सर्वजनस्य हि ॥७॥
प्रीतिस्तु गुणजाता या साविचाल्या भवेद् दृढा । ततः कथं भवेत्त्यागो गुणिनो धीमतापि च ॥८॥
एवं सति तु भक्तस्य कृष्णादन्यत्र कुत्रचित् । केनोपायेन न भवेत्प्रीतिः क्वापि तदुच्यताम् ॥९॥
इति पृष्टास्तु ते भक्ता यथामति तदुत्तरम् । यथाकथञ्चिदवदंस्ततः स स्वयमाह तत् ॥१०॥
यथा पतिव्रता नारी पत्युरन्यत्र पूरुषे । प्रीतिं न कुर्यात् क्वापीह तथान्यत्र हरेस्तु सः ॥११॥
दरिद्रो वा कुरूपो वा रोगी वृद्धोऽथवा निजः । पतिरेव प्रियस्तस्या न त्वन्योऽतिगुणोऽपि वै ॥१२॥
रूपतारुण्यवित्ताद्यैः पूर्णमप्यन्यपूरुषम् । प्रीत्या तु सा क्वचिन्नैव पश्येद्वा तेन संवदेत् ॥१३॥
देवरश्वशुरादीनामतिथीनां च सा नृणाम् । कुर्यादन्नाम्बुभिः सेवां पतिसम्बन्धहेतुना ॥१४॥
लेशमात्रमपि प्रीतिर्न त्वस्या गुणिभावतः । भर्त्तन्यपुरुषे क्वापि स्वप्नेऽपि भवति ध्रुवम् ॥१५॥
एवं यस्य भवेत् प्रीतिः प्रत्यक्षपुरुषोत्तमे । तस्य प्रीतिर्भवेन्नैव गुणिन्यपि हि पूरुषे ॥१६॥
कृष्णभक्तेषु तु प्रीतिः कृष्णसम्बन्धतो भवेत् । नास्य तद्‌गुणदृष्ट्येति गुणित्यागोऽवगम्यताम् ॥१७॥
स्वप्राप्ते श्रीहरौ साक्षात् प्रीतिस्तस्य च यादृशी । तादृशी तु भवेन्नैव हरे रूपान्तरेष्वपि ॥१८॥
यथा हनुमतः प्रीतिर्वर्तते चिरजीविनः । अद्यापि श्रीराम एव न तु कृष्णादिमूर्तिषु ॥१९॥
एवं यः प्रीतिमान् कृष्णे भवेद्भक्तोऽचलस्थितिः । ऐकपत्यं तु तस्यैव ज्ञातव्यं सुदृढं सदा ॥२०॥
पतिव्रतोपमा प्रीतिः स्वस्वामिनि हरौ दृढा । यस्य न स्यात्तस्य भक्तिर्ज्ञातव्या व्यभिचारिणी ॥२१॥
तस्माद्भक्तेन सुधिया सर्वथा सर्वदात्मनः । प्रीतिः कार्या हरावेव नान्यत्र तु कदाचन ॥२२॥

તરંગ ૨૧૮ - વડતાલ ૧૮

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग २१८ - वड़ताल १८#

शकाब्दे विकमार्कस्य नेत्राष्टवसु भूमिते । माघशुक्लप्रतिपदि वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र वृत्तालयपुरे लक्ष्मीनारायणालये । सन्ध्यानीराजनस्यान्ते स न्यषीदत् सदासने ॥२॥
सितवासा वृतोऽनेकैर्नानाभक्तैः स सर्वतः । उवाच महतः साधून् प्रश्नं कर्वे निशम्यताम् ॥३॥
सत्सङ्गिनां नृणां किं किमवश्यं ज्ञेयमञ्जसा । इति पुष्टवोत्तरमपि तस्य स स्वयमाह तान् ॥४॥
सम्प्रदायस्तथाभीष्टग्रन्था गृहिसतां वृषाः । इष्टदेवश्चेति सम्यक् बोध्यं सत्सङ्गिपुरुषैः ॥५॥
तत्राद्यः सम्प्रदायस्तु स्वगुरूणां परम्परा । गुरुस्तत्रादिमो जेय उद्धवोऽध्वप्रवर्तनात् ॥६॥
बोध्यः स रामानन्दो हि कृष्णार्पितगुरुत्वधः । स्वामिनस्तस्य च ज्ञेयः साक्षाद्रामानुजो गुरुः ॥७॥
श्रीराख्ये महाक्षेत्रे समाधी स गुयेस्ततः । प्राप्तवान् वैष्णवीं दीक्षां तस्य शिष्यो भवाम्यहम् ॥८॥
मयायोध्याप्रसादे च रघुवीरे सुते स्विका । धर्मवंश्येऽस्ति निहिता गुरुतेति गुरुक्रमः ॥९॥
ग्रन्थास्त्वभीष्टा अष्टौ हि भवन्त्युद्धववत्र्त्मनि । वेदाच व्याससूत्राणि श्रीमद्भागवतं तथा ॥१०॥
विष्णुनामसहस्त्राख्यं स्तोत्रं भगवतोदिता । गीता विदुरनीतिश्च भारतस्थमिदं त्रयम् ॥११॥
श्रीवासुदेवमाहात्म्यं तथा स्कन्दपुराणगम् । याज्ञवल्क्यस्मृतिश्चेति ग्रन्था आग प्रकीतिताः ॥१२॥
त्यागिनां च गृहस्थानां धर्मा ये ते पृथक् पृथक् । श्रीवासुदेवमाहात्म्याद्विज्ञातव्या अशेषत: ॥१३॥
इष्टदेवस्तु भगवान् श्रीकृष्णो राधिकापतिः । प्रत्यक्षं च परोक्षं च ज्ञेयं रूपं यदस्य तत् ॥१४॥
परोक्ष ब्रह्मधामस्थ गोलोके द्विभुजं सदा । राधया च श्रिया जुष्टं कोटिसूर्यसमद्युति ॥१५॥
श्रीदामानन्दप्रमुखैः पार्षदैस्तन्निषेवितम् । स कृष्णोऽनन्तकोट्यण्डसर्गस्थित्यन्तकारकः ॥१६॥
चतुर्भु चाष्टभुजं स सहस्त्रभुजं तथा । धामान्तरेष रूपं स्वं धुत्वास्ते च पृथक् पृथक् ॥१७॥
वासुदेवादिरूपेण चतुव्यूहः स जायते । केशवाद्यात्मना चासौ चतुविशतिधा प्रभुः ॥१८॥
एव च वराहादीनवतारान घरातले । दधाति सर्वशास्वाणां तात्पर्य चास्ति तत्र वै ॥१९॥
स परोक्ष रूपमित्यं हि ज्ञेयं कृष्णस्य तत्त्वतः । प्रत्यक्ष तु नराकारं वर्तमानं घरातले ॥२०॥
नरकृतेर्भगवतश्चरित्राणि त्वशेषतः । श्रव्याणि साक्षाद व्यासेन वर्णितान्यतिभक्तितः॥२१॥
आचार्येभ्यक्ष सर्वेभ्यो व्यास एव महान् मतः । स्वत एव प्रमाणत्वात्तद्वाक्यानां हि वेदवत् ॥२२॥
आचार्याः शङ्करो रामानुजो मध्वस्तथापरे । निम्बार्कविष्णुस्वाम्याद्या भुवि सद्धमहतवः ॥२३॥
व्यासवाक्यानि जगृहस्ते प्रमाणतयाखिलाः । अतस्तानि प्रमाणानि सन्ति मुख्यतयेव नः ॥२४॥
स श्रेयसे नृणामादौ व्यधाद्वेदं चतुविधम् । ब्राह्मादीनि पुराणानि भारतं चाकरोत्ततः ॥२५॥
तथाप्यात्यन्तिकत्रेयः साधनं न स्फुटं मया । प्रोक्तमित्याप्ततापोऽसौ श्रीमद्भागवतं व्यधात् ॥२६॥
वेदशास्त्रपुराणानां पञ्वरात्रस्य चाखिलम् । सारमाकृष्य रचितमेतत्तेन रसात्मकम् ॥२७॥
तत्र सर्वावताराणां धर्ता कृष्णः स्वयं प्रभुः । अवतारीति गदितः स चास्ति निर्गुणः सदा ॥२८॥
स्वनिर्गुणत्वं स्वेनैव श्रीकृष्णेनोद्धवं प्रति । प्रोक्तमेकादशस्कन्धे गुणाध्यायेऽस्ति हि स्फुटम् ॥२९॥
निर्गुणस्यैव सम्बन्धाद्यस्य भावा गुणात्मकाः । अपि निर्गुणतां याति ततः कृष्णोऽस्ति निर्गुणः ॥३०॥
येन केनापि भावेन कामद्वेषभयादिना । ये प्राप्तास्तस्य सम्बन्धं ते च निर्गुणतां ययुः ॥३१॥
यद्यसौ निर्गुणो न स्याच्छ्द्धसत्त्वात्मको भवेत् । तत्सम्बन्धात् कथं तहि निर्गुणा गोपिकादयः ॥३२॥
अतो निर्गुण एवासावत्र नास्त्येव संशयः । दिव्यत्वं जन्मकर्मादेः स्वस्याह स्वयमेव सः ॥३३॥
जन्म कर्म च मे दिव्यमेवं यो वेत्ति तत्त्वतः । त्यक्त्वा देहं पुनर्जन्म नैति मामेति सोऽर्जुन ॥३४॥
कृष्णेनानेन केभ्यश्चिदभक्तेभ्यश्च निजेच्छया । रूपान्तराण्यद्युतानि दशितानि भवन्त्यपि ॥३५॥
चतर्भुजं चाष्टभुजं सहस्त्रभुजमित्यपि । यथाप्रयोजनं रूपमाविर्भावयति स्म सः ॥३६॥
तेषां त्रिविधरूपाणां भेदात्तस्य स्वरूपतः । उपासनाया भेदस्तु शास्त्रोक्तो युक्त एव हि ॥३७॥
एकस्यैव स्वरूपस्य द्विभुजस्यापि केचन । स्थानावस्थावेषभेदाद्विभिन्नोपासनं विदुः ॥३८॥
व तदस्मन्मतं तस्मात्तन्न ग्राह्यं मुमुक्षुभिः । तथैव तस्याचरणमप्याचर्यं न मच्छ्रितैः ॥३९॥
स्वधर्मज्ञानवैराग्यभक्तिबोधकराणि च । स्वस्वीयभक्तमाहात्म्यावेदकानि यथार्थतः ॥४०॥
उद्धवं प्रति यान्यस्य यानि स्यार्जुनं प्रति । अन्यान् भक्तान प्रति च वा वचनानि जगद्गयेः ॥४१॥
तान्येवादरतो भक्तैर्यहीतव्यानि सर्वधा । न त्वस्याचरणं दृष्ट्वा कार्यमाचरणं तथा ॥४२॥
गोपोचिपयोगं च सकीडादि चास्य यत् । चरित्रं वीक्ष्य तत्तद्वदाचरेद्यः पुमानिह ॥४३॥
सदाचारपरिभ्रष्टः स पतेन्निरये ध्रुवम् । तस्मान्मदाश्रितैनैवं वृत्यं क्वचन पुरुषैः ॥४४॥
अशास्त्रीयं लोकगहाँ श्रीकृष्णाचरणं यथा । न ग्राहां स्वगुरोर्मेऽपि तथैवाचरणं क्वचित् ॥४५॥
वाक्यानि त्यागिगृहिणां धमदिर्बोधकानि मे । यान्युद्धवपथे तानि पालनीयानि मच्छितैः ॥४६॥
वर्तिष्यतेऽन्यथा यस्तु स मदीयो न कहिचित । वार्तेषां हृदये धार्या सर्वैः कार्या च सर्वतः ॥४७॥

તરંગ ૪૦ - ગઢડા પ્રથમ ૪૦

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग ४० - गढ़डा प्रथम ४०#

शकाब्दे विक्रमार्कस्य रसाश्ववसुभूमिते । चतुर्थ्यां तपसः शुक्ले वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमस्य स भूपतेः । न्यषीददुत्तमे पीठे पिचुमन्दतरोरधः ॥२॥
सिताम्बरधरः पीतपुष्पहारादिभूषितः । वृतो मुनिगणैर्भक्तैर्नानादेशागतैः स्वकैः ॥३॥
मुक्तानन्दस्तमानम्य पप्रच्छ प्राञ्जलिर्मुनिः । समाधिर्द्विविधः स्वामिन् स्मर्यते योगवेदिभिः ॥४॥
सविकल्पो निर्विकल्पश्चेति तौ य उपागताः । उभयेषां पृथक्तेषां लक्ष्माणि ब्रूहि मेऽञ्जसा ॥५॥
इति पृष्टो हरिस्तेन तमुवाच मुने ! शृणु । सविकल्पस्थितिमतां वच्मि लक्षणमादितः ॥६॥
उपासकानां येषां स्यात् कृष्णमूर्तौ मनःस्थितिः । शुभा एव हि सङ्कल्पास्तेषां स्युर्नेतरे क्वचित् ॥७॥
स्याम तुल्या नारदेन सनकेन शुकेन वा । तपः कुर्याम मुनिभिर्गत्वा वा बदरीवनम् ॥८॥
गत्वा श्वेताह्वयं द्वीपं तपस्तत्र विधाय च । भवेम वा श्वेतमुक्तैः समा आहारवर्जिताः ॥९॥
समाधिभाजां येषां स्युर्विकल्पा ईदृशाः शुभाः । योगशास्त्रे त एवोक्ताः सविकल्पसमाधयः ॥१०॥
समाधिभाजां येषां तु विकल्पानुदयो हृदि । ये चाप्याक्षरसाधर्म्यं श्रीकृष्णे मग्नमानसाः ॥११॥
कृष्णभक्तास्त एवोक्ता निर्विकल्पसमाधयः । श्रुत्वेति वाक्यं स हरेर्मुनिर्भूयस्तमब्रवीत् ॥१२॥
भक्तिश्चोपासना शास्त्रे वर्णिते प्राप्त्ये तव । तयोर्भेदमपि स्वामिन् प्रसङ्गाद्वक्तुमर्हसि ॥१३॥
तमब्रवीदथ हरिर्मुने ! शृणु वदामि ते । पर्यायशब्दौ द्वावेतौ भक्तिश्चोपासना क्वचित् ॥१४॥
क्वचित्त्वस्त्युभयोर्भेदः शब्दयोस्तं च कीर्तये । प्रेम्णा कृष्णस्य भजनं नवधा भक्तिरुच्यते ॥१५॥
श्रवणं कीर्तनं विष्णोः स्मरणं पादसेवनम् । अर्चनं वन्दनं दास्यं सख्यमात्मनिवेदनम् ॥१६॥
उपासना तु श्रीकृष्णे सदा साकारभावना । ब्रह्मीभूतस्यापि भवेत् स्वस्य दृढतरान्तरे ॥१७॥
श्रुतिस्मृतिप्रमावाक्यैः सा निराकारवादिनाम् । न क्वापि प्राप्नुयाद्ध्रासं प्रत्युत स्याद्दृढैव हि ॥१८॥
साकारनिष्ठयेदृश्या कृष्णस्यैवान्तिके सदा । स्थितिः सेवकधर्मेण कथितोपासना बुधैः ॥१९॥

તરંગ ૧૭૫ - ગઢડા મધ્ય ૪૨

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग १७५ - गढडा मध्य ४२#

शकाब्दे विकमार्कस्य खंनागवसुभूमिते । द्वादश्यां सहसः कृष्णे वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमस्य स वेश्मनः । वेदिकायां प्राङ्मुखस्य न्यषीदत् पीठ उत्तमे ॥२॥
सिताम्बरं वृतं भक्तैस्त्यागिभिर्गृहिभिश्च तम् । साधुर्भगवदानन्दः पप्रच्छ विनयानतः ॥३॥
एकैकरोम्णि कृष्णस्य तव ब्रह्माण्डकोटयः । केन प्रकारेण विभो वर्तन्ते सकला अपि ॥४॥
तत्र कृष्णः स्वयं त्वं च नैकरूपैः कथं स्थितः । तन्मे ब्रूहीति सम्पृष्टस्तेनोवाच सतां पतिः ॥५॥
कृष्णेऽक्षरब्रह्मरूपे सावकाशं भवन्ति ताः । सूक्ष्मादप्यतिसूक्ष्मं तन्महतोऽपि महत्तमम् ॥६॥
आद्यं तत्रास्त्यमूर्त तु धाम तेजोमयं तथा । मूर्त पुरुषरूपं च सर्वाधारं द्वितीयकम् ॥७॥
आद्यं निर्गुणमित्युक्तं सगुणं च तथेतरत् । अनिर्देश्यमिति प्रोक्तं द्वेधा शक्तियुतं तु तत् ॥८॥
एकैकरोम्णि तस्यैव सन्त्यण्डान्यणुवन्मुने ! । नैतावता तु ब्रह्माण्डगोलसूक्ष्मत्वसम्भवः ॥९॥
यावत्प्रमाण उदितः शास्त्रे ब्रह्माण्डगोलकः । स तावानेव भवति तद्विधा अपरेऽपि च ॥१०॥
ब्रह्मणोऽति महत्त्वेन तदणूपमतोच्यते । रैवताद्रेर्यथा मेरोः प्रतस्त्वस्ति सूक्ष्मता ॥११॥
लोकालोकाचलस्याग्रे यथा वा मेरुपर्वतः । असुक्ष्मोऽपीक्ष्यते सूक्ष्मो लोकालोकमहत्तया ॥१२॥
अक्षरातिमहत्त्वेन तथा ब्रह्माण्डसूक्ष्मता । उच्यते वस्तुतः सन्ति सर्वेऽपि हि यथा तथा ॥१३॥
अतितेजोमये स्वीये धाम्नि ब्रह्मणि सर्वदा । कृष्णोऽक्षरात्मभिर्मुक्तैरास्ते सेवितपङ्कजः ॥१४॥
तत्रस्थ एवं कृष्णस्तु प्रतिब्रह्माण्डमात्मनः । योगैश्वर्येण रूपैः स्वैरास्ते कार्यस्य सिद्धये ॥१५॥
यथैव रासलीलायामेकोऽपि स निजेच्छया । भिन्नभिन्नस्वरूपेण प्रतिगोऽषि बभूव ह ॥१६॥
यथोपयोगमत्रापि स तथैवाखिलेश्वरः । स्वभक्तसुखदानार्थमास्ते रूपैरनेकथा ॥१७॥

તરંગ ૬૩ - ગઢડા પ્રથમ ૬૩

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग ६३ - गढ़डा प्रथम ६३#

शकाब्दे विकमार्कस्य रसाश्ववस्भूमिते । सप्तम्यां फाल्गुनस्यान्ते वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमक्षितिपस्य सः । प्रत्यङ्मुखनिकेतस्य वेद्यां मञ्च उपाविशत् ॥२॥
सितधोत्रः सितोष्णीषः सितप्रावरणस्तथा । सितपुष्पस्त्रगापीडो भक्तसङ्घः परिश्रितः ॥३॥
तं नृसिंहानन्दमुनिर्नत्वा पप्रच्छ भो हरे ! । कुर्वन्ति बहवस्तेऽत्र साक्षात्कृष्णस्य निश्चयम् ॥४॥
तत्र त्वन्निश्चये यस्य न्यूनता हृदये भवेत् । सङ्कल्पाः कीदृशास्तस्य भवेयुरिति मे वद ॥५॥
तमुवाच हरिर्यस्य निश्चये न्यूनता भवेत् । तस्य कृष्णातिमर्त्येहादर्शनाद्धदि मुद् भवेत् ॥६॥
क्वचिन्नृनाट्ये कृष्णस्य दुर्बलत्वादिवीक्षणे । खेदः स्यादनुतापश्च दुःसङ्कल्पाश्च भूरिशः ॥७॥
अनिवार्यैः पीडितस्तैर्वदेत् कृष्णस्य सोऽगुणान् । बहुकालं मया सेवा कृता कृष्णस्य भावतः ॥८॥
दुःसङ्कल्पांस्तथाप्येष न नाशयति मे हृदः । एवं स्वदोषमविदन् दोषान् कल्पयति प्रभौ ॥९॥
स्वदृष्टान्तेन कृष्णेऽपि कामादीनान्तरात्रिपून् । सोऽनिवार्यान् विजानाति ततस्तं वेत्ति मर्त्यवत् ॥१०॥
न्यूननिश्चय एवं हि कृष्णे प्राकृतमर्त्यधीः । दोषसत्त्वं तर्कयति त्यक्ततद्दिव्यभावनः ॥११॥
इत्युक्त्वन्तं परमचैतन्यानन्द आह तम् । दृढनिश्चयिनो नुस्ते सङ्कल्पाः कीदृशा हरेः ॥१२॥
तमुवाच हरिः स स्वं पूर्णं मन्येत सर्वदा । न मे प्राप्यं च साध्यं च किञ्चिदस्तीति चान्तरे ॥१३॥
अस्ति साक्षाद्धरिर्यत्र तद्धामाप्यस्ति तत्र हि । एते सन्तश्च तद्भक्ता नारदादिसमाः किल ॥१४॥
सन्ति सत्सङ्गिनश्चेत उद्धवाकूरसन्निभाः । तद्भक्ताश्च स्त्रियोऽप्येता द्रौपदीगोपिकासमाः ॥१५॥
एवं स्युस्तस्य सङ्कल्पा दृढनिश्चयिनो हरेः । आनन्द एव वर्तेत हृदि तस्य च सर्वदा ॥१६॥
अतो भक्तेन कृष्णस्य तत्त्वतो दृढनिश्चयः । कर्तव्यः सोऽनिवार्यो हि क्वापि केनापि केनचित् ॥१७॥
शृण्वन्तु साधवः सर्वे तमहं वच्मि वः स्फुटम् । येन कृष्णे नराकारे क्वापि स्यान्नैव संशयः ॥१८॥
सर्वेभ्योऽपि वरिष्ठेभ्यो महत्त्वं राधिकापतेः । श्रुतिस्मृतिपुराणाद्यैर्वर्णितं वर्तते भृशम् ॥१९॥
यथेह राजकीयानां सौधयानादिवैभवः । यः स्यात्ततो महानेव तत्पतेः स्यात् स भूभुजः ॥२०॥
तथैव ब्रह्मविष्ण्वादेः पुराणादिषु वर्णितः । कृष्णाज्ञावर्त्तमानस्य वैभवोऽपार एव हि ॥२१॥
कृष्णस्य तन्नियन्तुस्तु ततोऽप्यधिक एव सः । इत्येवमनुमातव्यं यतः स पुरुषोत्तमः ॥२२॥
क्रमेणानेन बोद्धव्यं महत्त्वं कमलापतेः । सूक्ष्मत्वं कारणत्वं च कार्यव्यापकता तथा ॥२३॥
इहाकृतिभ्यः सर्वाभ्यो महती दृश्यते मही । ततोऽप्यस्ति महद्वारि सूक्ष्मं व्यापि च कारणम् ॥२४॥
ततोऽप्यस्ति महत्तेजस्तद्धेतुस्तस्य चाश्रयः । ततः सूक्ष्मं च तद्व्यापि तस्मादस्ति महान्मरुत् ॥२५॥
सूक्ष्मः स तेजसस्तस्य कारणं च तदाश्रयः । तद्व्यापकोऽथ तस्मात् खं महत्सूक्ष्मं च कारणम् ॥२६॥
अहं महान् प्रधानेशौ मूलप्रकृतिपुरुषौ । उत्तरोत्तरतश्चैते वर्तन्तेऽनुक्रमात्ततः ॥२७॥
पूर्वपूर्वाधिकं चैषां महत्त्वं सूक्ष्मता तथा । कारणत्वं च कार्यषु व्यापित्वमपि वर्तते ॥२८॥
पुरुषादक्षरं ब्रह्म वर्तते हि महत्तरम् । अण्वत्परिवर्तन्ते यत्र ब्रह्माण्डकोटयः ॥२९॥
प्रकाशकानां सर्वेषां तदेवास्ति प्रकाशकम् । कारणानां कारणं च सच्चिदानन्दमव्ययम् ॥३०॥
अग्रतस्तन्महत्ताया इतरेषां तु सर्वशः । महत्त्वमग्रे करिणो यूकानामिव दृश्यते ॥३१॥
अतस्तस्य महत्तां तु शक्ता वर्णयितुं न वै । वेदाः शास्त्रप्राणेतिहासादय इयत्तया ॥३२॥
ईदृक्तदपि कृष्णस्य धामास्तीशेश्वरस्य हि । महत्त्वं तस्य तु तदा को वा वर्णयितुं क्षमः ॥३३॥
स एव पुरुषद्वारा जगत्सर्गावनाप्ययान् । करोत्यतः सर्वकर्ता नियन्ता चाश्रयः परः ॥३४॥
किञ्च लोकेऽन्यसापेक्षं यन्महत्त्वं निगद्यते । तदप्यहं ब्रुवे येन हरेर्ज्ञायेत तत् परम् ॥३५॥
मध्ये पिपीलिकादीनां सूक्ष्माणामिह देहिनाम् । महत्त्वं दृश्यते नूनं दंशस्य स्थूलदेहिनः ॥३६॥
महत्त्वं चटकस्याथ दंशानामपि मध्यतः । चटकानामथो मध्ये महत्त्वं वायसस्य च ॥३७॥
महत्त्वमस्ति मेषस्य वायसानां तथान्तरे । अश्वस्य मध्ये मेषाणामश्वानां करिणस्तथा ॥३८॥
करिमध्ये महत्त्वं च लघुशैलस्य दृश्यते । मध्ये लघूनां शैलानां शैलस्य महतोऽपि च ॥३९॥
लोकालोकस्य शैलानां मध्ये च महतामपि । महत्त्वं विश्वदेहस्य वैराजस्य ततोऽस्ति च ॥४०॥
नाभ्यन्जनालमूलस्यानुपलम्भात्तु वेधसः । महत्ता विश्वरूपस्य प्रसिद्धा लोकवेदद्योः ॥४१॥
ब्रह्माण्डविग्रहानेककोटिवैराजपूरुषाः । एकैकस्मिन् रोमकूपे वर्तन्ते यस्य चाणुवत् ॥४२॥
तदक्षरं ब्रह्म ततो महदेवेति कीर्तितम् । तद्वैभवं वर्णयितुं सहस्रास्योऽपि न क्षमः ॥४३॥
महद्भयोऽप्यस्य महतो दिव्याकारवतोऽपि च । रूपं दृग्विषयो नास्ति सूक्ष्मस्यैवातिसूक्ष्मतः ॥४४॥
वैराजस्य विराट्संज्ञं रूपं चातिमहत्त्वतः । यथा दृग्गोचरो नास्ति तथास्यातिमहत्त्वतः ॥४५॥
सङ्कोचश्च विकाशश्चेत्यवस्थाद्वितयं तु यत् । तदप्यस्य तु नास्त्येकरूपस्यैव हि सर्वदा ॥४६॥
मायाधिष्ठातृपुरुषपर्यन्ताः पारमस्य तु । न केऽपि यान्ति पुरुषा आकाशस्येव सर्वतः ॥४७॥
अतोऽरूपमलिङ्ग च निराकारं तदुच्यते । मूर्त च कृष्णधामत्वान्मुक्ताधारतया च तत् ॥४८॥
तेजोमयं तत् कृष्णस्य सेवकत्वाच्च साकृति । क्वचिद्दिव्यैरवयवैः पाणिपादमुखादिभिः ॥४९॥
तस्मिन् हि परमे धाम्नि सदा कृष्णो विराजते । स्वसधर्मेरसङ्ख्यातैर्महामुक्तैरुपासितः ॥५०॥
उपासकानां कृष्णस्य तेषामेकान्तभावतः । एकैकरोम्णि तेजोऽस्ति कोटिकोट्यर्कसन्निभम् ॥५१॥
तदा वर्णयितुं शक्यं केन कृष्णाङ्गजं महः । स कृष्णो महसा स्वेनान्वितोऽस्ति पुरुषादिषु ॥५२॥
ईदृक्सोऽतिमहाश्चातिसमर्थोऽतिमहान् प्रभुः । क्वचित् कृपावशतया जीवश्रेयो विधित्सति ॥५३॥
ततः स तेजश्चैश्वर्य स्वस्मिन् सङ्गोप्य चेच्छया । धृतदिव्यनराकारो नरवन्नृषु वर्ततः ॥५४॥
ज्वालामालाकुलं रूपं तिरोधाय पुरा यथा । विप्राकृतिरभूद्वह्निस्तथास्ति न्राकृतिर्हरिः ॥५५॥
नराकृतिरपि स्वीयसकलैश्वर्यसंयुतः । हरिरस्तीति यज्ज्ञानं स हि तात्त्विकनिश्चयः ॥५६॥
ईदक स्यान्निश्चयो यस्य हृदि तं तु कदाचन । कालः कर्म च मायापि बद्धं न प्रभवन्ति हि ॥५७॥
एवं निश्वयिनः पुंसो लक्ष्म वच्मि समासतः । तस्याग्रहः स्याद्भगवद्वाक्यपालन एव हि ॥५८॥
अतित्याग्यप्यसौ साधुः प्रवृत्ते क्वापि कर्मणि । हरिणा प्रेरितः कुर्यात्तदविक्लवचेतसा ॥५९॥
स्वस्य कश्चिद् दुःस्वभावो यदि स्याद्धर्यरोचकः । तदा तमप्यसौ शीघ्रं जह्यादेवातियत्नतः ॥६०॥
कृष्णतद्भक्तसम्बन्धां कियामेव स सर्वदा । कुर्यादिति हि तल्लक्ष्म स न्राकृतिहरेः प्रियः ॥६९॥
नित्यानन्दोऽथ साधुस्तं पप्रच्छ हरिमीश्वर ।। यदा कृष्णोऽवतरसि त्वं धाम्नः श्रेयसे नृणाम् ॥६२॥
तदा पुरुषवैराजादिभावं प्राप्नुवन्निह । कमेण जायसे कि वा सहसैव नराकृतिः ॥६३॥
इति पृष्टः स तं प्रोचे नियमोऽत्र न विद्यते । स्वतन्त्रत्वाद्भगवतो यथेच्छमिह जायते ॥६४॥

તરંગ ૧૯૭ - ગઢડા મધ્ય ૬૪

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

तरंग १९७ - गढडा मध्य ६४#

शकाब्दे विक्रमार्कस्य चन्द्राष्टवसुभूमिते । सहस्यशुक्लसप्तम्यां वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमाख्यमहीक्षितः । वासुदेवालयस्यासौ वेद्यां पीठ उपाविशत् ॥२॥
सितसर्वाम्बरं नानाभक्तसङ्घः परिश्रितम् । स्वयम्प्रकाशानन्दस्तमपृच्छदुदगाननम् ॥३॥
अवतारा हरेः स्वामिस्तव सन्ति सहस्त्रशः । तेष्वस्ति तारतम्यं वा समानास्तेऽखिला अपि ॥४॥
श्रीहरिरुवाच -
मया व्यासकृता ग्रन्थाः सन्ति सर्वेऽपि संश्रुताः । तदर्थो निश्चितश्चास्ति पौर्वापर्यविचारतः ॥५॥
तत्रावताराः कृष्णस्य मत्स्यकूर्मादयोऽखिलाः । आविर्भूता यथाकार्य कृष्णस्तु भगवान् स्वयम् ॥६॥
अतोऽवतारी कृष्णोऽन्येऽवतारा इति निश्चयः । स हीष्टदेवोऽस्त्यस्माकमुद्धवाध्वनि तिष्ठताम् ॥७॥
बलिष्ठोऽप्यस्त्यसौ भीरुः काम्यपि ब्रह्मचर्यभाक् । शूरो ऽप्यतिदयोऽस्तीति चित्रमैश्वर्यमस्य हि ॥८॥
श्रीमद्भागवतीयेऽस्य स्कन्धे दशम आदितः । सन्त्युक्तानि चरित्राणि व्यासेन सकलान्यपि ॥९॥
अतः प्रमाणं सोऽस्माकं स्कन्धोऽस्त्येव विशेषतः । भक्तिशास्त्रं चेष्टदेवमाहात्म्यस्यात्र वर्णनात् ॥१०॥
यत्र कृष्णावताराणां वर्णनं तत्त्वतो भवेत् । ग्रन्थाः सर्वेऽपि ते मान्याः सन्ति सामान्यतो मम ॥११॥
अथ तं ब्राह्मणो विद्वान् पुरुषोत्तम ईश्वरम् । नत्वा सदस्थः पप्रच्छ बद्धाञ्जलिप्टोऽस्मयः ॥१२॥
श्रीकृष्णो भगवान् स्वीये त्वं परेऽक्षरधामनि । कीदृशो वर्तसे स्वामिन् ! ब्रह्माण्डेषु च कीदृशः ॥१३॥
श्रीहरिरुवाच -
ब्रह्मधाम्नि हरिः साक्षादस्ति दिव्यासनस्थितः । सेवितोऽनेकमुक्तौघैर्दिव्यानेकोपचारकैः ॥१४॥
सर्वेश्वरेश्वरः सोऽयं महाराजाधिराजवत् । वर्तते पूज्यमानांऽध्रिनैकब्रह्माण्डनायकैः ॥१५॥
वर्तन्ते तेऽस्य चाजायां स्वातन्त्र्येण तु न क्वचित्त । यथा खण्डाधिपतयः सम्राजः सभयं तथा ॥१६॥
व्याप्नोत्येव स तत्रस्थो ब्रह्माण्डानि स्वशक्तिभिः । गगनस्थ इवोष्णाऽशुदेशान् सर्वान् मरीचिभिः ॥१७॥
एकोऽप्यनेकसङख्याकैः प्रयोजन वशाच्च सः । जायते ऽण्डेष्विच्छ्यैव स्वतन्त्रः स्वावतारतः ॥१८॥
अनन्तैश्वर्यसम्पन्नोऽनन्तशक्तिपतिः स च । स्वशक्त्या सजति क्वापि ब्रह्माण्डानि सहस्रशः ॥१९॥
लक्षशः कोटिशः क्वापि शतशश्चैकमेव वा । एवमेव हि संहारं स तेषां विदधाति च ॥२०॥
स लये पृथिवीमेतां नयते परमाणुताम् । सर्गकाले पुनस्तां च करोत्येवातिविस्तृताम् ॥२१॥
सविधुतो घनान् व्योम्नि प्रादर्भावयति क्वचित् । पुनस्तियेभावयति स्वशक्त्या तान् कदा च सः ॥२२॥
अचिन्त्यवैभव: स्वामी स इत्थं वर्तते हरि । स एव भुवि कृष्णाख्यो प्राकृतिनिकटेऽस्ति वा ॥२३॥
पूर्ण: कलाभिः सकलाभिरेष सेव्यो व एको भवतीति वित्त । पीत्वेति वाक्यामृतमस्य सर्वैः साकं तदीयैर्मुमुदे स विप्रः ॥२४॥

તરંગ ૭૧ - ગઢડા પ્રથમ ૭૧

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

શ્રીહરિવાક્યસુધાસિંધુ - સદ્‍ગુરુ શ્રી શતાનંદ સ્વામી દ્વારા રચિત સંસ્કૃત રૂપાંતરણ

शकाब्दे विकमार्कस्य रसाश्ववस भूमिते । चैत्रासितचतुर्थ्यां च वचोऽमृतमिदं हरेः ॥१॥
तत्र दुर्गपुरे दुर्ग उत्तमस्यैव वेश्मनः । प्रत्यग्द्वारस्य वेद्यां स न्यषीदन्मञ्च उत्तमे ॥२॥
सितसर्वाम्बरो नैकदेशायातनिजाश्रितैः । वृतः सन्दिश्च गृहिभिः शृण्वन् सत्कृतगायनम् ॥३॥
कृष्णपद्यश्रुतिप्रीतः स उवाच स्वयं निजान् । कस्यचित् संशयः कश्चिद्यदि स्यात्तहि पृच्छतु ॥४॥
सोमवर्माथ पप्रच्छ तं प्रणम्य कृताञ्जलिः । अपराधा देहिभिस्ते कियन्ते बहवो हरेः ॥५॥
त्वं तु तान् भक्तवात्सल्यात क्षमसे करुणानिधिः । तत्रापि कश्चिदक्षम्यो मन्तरस्ति त्वया न वा ॥६॥
इति पृष्टः स ऊचे तं मन्तून् भक्तस्य सत्पतिः । क्षमते निजभक्तस्य द्रोहमेकं विनाखिलान् ॥७॥
अतोऽल्पस्यापि भक्तस्य हरेः कार्यो न सर्वथा । अपराधस्तं भजतान्यथा स्यात् संसृतिप्रमः ॥८॥
किञ्च सर्वापराधेषु कृष्णस्याकारखण्डनम् । महापराधो विज्ञेयः स कार्यः सर्वथा न वै ॥९॥
निजेऽक्षरे परे धाम्नि कोटिसूर्यादिभास्वरे । सदा दिव्याकृतिः कृष्णो भगवान् पुरुषोत्तमः ॥१०॥
मुक्तैविराजते दिव्यब्रह्मरूपैर्निषेवितः । स एव कृपया भूमौ जायतेऽत्र नराकृतिः ॥११॥
ब्रह्मरूपो हि तद्देहो दृश्यते भौतिको यथा । न त्वसौ भौतिकः किन्तु दिव्य इत्यवधार्यताम् ॥१२॥
चतुविशतितत्त्वानि देहावस्थात्रिके तथा । कृष्णाङ्ग एतत्सर्व तु दृश्यमान बृहद् ध्रुवम् ॥१३॥
इत्युक्त्वा ब्रह्मसाकारनिराकारत्ववादिनी । लक्ष्यीकृत्य मते साधून् सोऽपुच्छन्महतः प्रभुः ॥१४॥
सन्तः । पृच्छामि वः किञ्चित्तच्छत्वा कुरुतोत्तरम् । रामानुजः शङ्करच महाचार्यावुभौ श्रुतौ ॥१५॥
परस्परविरुद्धेस्तस्तयोरिह मते उभे । ब्रह्म साकारमित्येकमन्यद्वा निराकृति ॥१६॥
कतरत्तत्र युष्माके हृदयेऽभिमतं सताम् । इति पृष्टास्तमाहस्ते यथाशास्त्रं सुनिश्चितम् ॥१७॥
साकारं यत्र कृष्णाख्यं ब्रह्मोक्तं तत्प्रियं हि नः । त्राकृतेस्तस्य ते लब्ध्वा परं निःश्रेयसं भवेत् ॥१८॥
इत्युक्ते तैः प्रहृष्टोऽसौ तानुवाच पुनः प्रभुः । प्रियं यदस्ति युष्माकं तदेवास्ति प्रियं मम ॥१९॥
तस्याप्तिरिह सर्वेषां भक्तानामद्य वर्तते । तस्मात्परं तु नैवास्ति ज्ञेयं प्राप्यं च किञ्चन ॥२०॥
तथापि तस्य गोलोकमुख्यधाम्नां ससम्पदाम् । दिदृक्षा यस्य वर्तेत तेजस्वित्वस्य च प्रभोः ॥२१॥
इंदूशस्येह भक्तस्य भगवन्निश्चयो हरी । ब्राकृतावस्ति वा नेति पृच्छामि यदतीत्तरम् ॥२२॥
सन्तस्तदोचुर्नास्त्येव निश्चयोऽस्य हरेस्तव । यदसावितरत् कृष्णाद्वस्तु त्वत्ती दिदृक्षते ॥२३॥
हरिस्तानाह कोऽस्त्यत्र दोषोऽस्य यदसौ पुमान् । कृष्णस्यैव हि धामादि दिदृक्षति न चेतरत् ॥२४॥
यो भवत् सेवको यस्य चेत्तस्यैव वैभवम् । दिदृक्षेदत्र का हानिः प्रत्युतासी गुणी मतः ॥२५॥
इति पृष्ठस्तेन सन्तस्तमूचुः सर्वविद्धवान् । करोत्वस्थोत्तरमिति तथा तान् हरिरब्रवीत् ॥३६॥
भक्तस्य कृष्यधामादि दिदृशा तृचितैव हि। किन्तु यत्र विधेया सा तत्र नास्तीत्ययोग्यता ॥२७॥
साक्षात्कृष्णो नराकारो वर्तते यत्र भूतले। तत्रैव तस्य धामादि सर्व भवति वैभवम् ॥२८॥
यदा प्रादुर्भवत्यत्र कृपया श्रेयसे नृणाम्। तदा सह स्वधाम्ना च परिवारेण जायते ॥२९॥
स्वस्य प्राकृतिता धाम्नो भौमत्वं च नरादिता । पार्षदानामिति ज्ञेया तस्य मायैव मोहनी ॥३०॥
मृत्वदिव्यत्वयोर्भेदस्तेषां नास्त्येव सर्वथा । यत्तानेव समाधिस्था दिव्यरूपान् विचक्षते ॥३१॥
अतो यत्र भवेत् कृष्णस्तस्य तत्रैव सर्वशः। पार्षदाः शक्तयो धाम सन्तीत्येवावगम्यताम् ॥३२॥
तस्मै भगवते दत्तमन्नवस्वधनादि यत् । तत्स गृह्यति कृपया प्रीत्या भक्तहिताय वै ॥३३॥
तत्स्वीकृतं च तत्सर्वं दिव्यतामुपयाति तत् । तद्धाग्नि लभते दाता दिव्यदेहमवाप्य च ॥३४॥
पीयूषकल्पामिति तस्य वाचं निशम्य ते साधुजनाः सदःस्थाः ।भक्ता गृहस्थाः सकलाच लब्ध्या तीर्ष महान्तं प्रणमन्ति तं स्म ॥३५॥

Showcases

Mon, 01 Jan 0001 00:00:00 +0000

At the moment this page is empty#